ਸੌ ਵਾਰ ਦੁਹਾਇਆਂ ਦਿਤੀਆਂ
ਤੇ ਸੌ ਵਾਰ ਅੰਬਰ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ
ਕੰਡਿਆਂ ਵਰਗੀ ਜਕੜੰਣ ਸੀ
ਸੌ ਵਾਰ ਲੜੀਆਂ ਤੇ ਹਾਰਿਆਂ
ਹਾਰ ਜਦੇ ਮੈਂ ਤਾਕੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅੱਖਾਂ ਡਾਲ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਡਰ ਨਾਲ ਰੂਬਰੂ
ਅਪਣਾ ਅਮਲ
ਤੇ ਅਪਣਾ ਹੀ ਅਖ਼ਤਿਆਰ
ਹੁਣ ਫੁਰਸਤ ਨਾਲ ਚਲ ਬੈਠ ਕਰ
ਇਕ ਇਕ ਭੈ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ
ਮੁਕ ਜਾਣ ਦੇ ਇਸਦੀਆਂ ਉਡੀਕਾਂ
ਆਪਣੇ ਹੀ ਹੱਥ ਫੜ ...ਕੰਡਿਆਂ ਕਰਾ ਪਾਰ
Must have been angry on some
Or on lost expectations, perhaps very invested
Or was it on the fears of losing a future
That I chose to poison my words
Must have been some disoriented horizons
Or some misplaced priorities, perhaps very delusional
Or my own inactions, and slipping opportunities
That I chose to poison my logic
Must have been something ...
Must have been something ...
That instead of taking a breath
And, breathing in all that I had
That I chose to poison the moment
